εβγήκα και αγνάντεψα τον αγιασμένο τόπο,
και χάρηκα τη γαλανή σημαία να κυματίζει,
στο Βράχο μας τον ιερό, καμάρι του λαού μας.
Κι είδα τα Μάρμαρα να κλαιν, τις Κόρες να στενάζουν,
και τα βουνά της Αττικής να στέκουν βουρκωμένα.
Τι έχουν τα Μάρμαρα και κλαιν, οι Κόρες και στενάζουν;
Κι εσείς βουνά της Αττικής γιατί 'στε βουρκωμένα;
Κι ο Υμηττός μ' απάντησε και σείστηκε η κορφή του.
Σκλαβώνουν τη Μητέρα μας, πουλάνε την Ελλάδα!
Μαυροφορέστε ουρανοί, ήλιε μην ξημερώνεις,
άνοιξε γη για να χαθώ, γιατί δεν το σηκώνω,
να πουληθεί για χρήματα, σα σκλάβα η Πατρίδα.
-Βουνά δεν είναι δυνατό, τέτοιο κακό να γίνει.
Ας υπογράψουνε χαρτιά, με τα χαρτιά θα μείνουν,
χάρτινοι ανθρώποι, ψεύτικοι, χωρίς καρδιά στα στήθια,
που δε βυζάξανε ποτέ, απ' Ελληνίδα μάνα.
Δεν έχουνε πατέρα αυτοί, πατέρας τους το χρήμα
κι η εξουσία μητέρα τους, Μητέρα δε γνωρίζουν.
Αλλιώς δε θα ντροπιάζανε έτσι τα γονικά τους,
δε θα σκεφτόντουσαν ποτέ, πατρίδα να πουλήσουν.
Μα ειν' ελιά η Ελλάδα μας, ακόμα κι αν την κάψουν,
θα βγάλει πάλι απ' την αρχή καινούργια φύλλα κι άνθη,
και λευτεριάς καρπό πολύ, για να χορτάσει ο κόσμος!
Κι εσείς βουνά, ψηλά βουνά, σηκώστε τις κορφές σας,
και μη λυπάστε Μάρμαρα, χαμογελάστε Κόρες.
Έχει λαό, έχει παιδιά, η Μάνα αυτή που λέτε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου